سلام.

کمتر از يک ماه مونده. تو اين روزا دچار افت و خيز روحيه ميشم.

فکر اين که ممکن يک سال ديگه پشت اين درای بسته ی دانشگاه بمونم

ديونم ميکنه.

الان که دارم می نويسم اصلا حس درس ندارم.

امسال هزار برابر بهتر از پارسال درس می خونم و به همين نسبت اصطرابشم بيشتر.

حالا يکم شاد باشيم  چی بکم بخنديم.

زلزلرو متوجه شدين .خيلی باحال بود:

من از آزمون اومده بودم کمی درس خوندم بدش رفتم يه يک ساعتی دراز بکشم. منی

که بگشنم تو روز نمی خوابمو بايد يکساعت ول بزنم تا شايد بخوابم سرمو نزاشته

خوابم برد يهو ديدم مامانم دار جيغ ميزنه((زلزله..زلزله...))

حالا من گيج خواب پاشودم مثل اين (بلانسبت خنگ) خنگا نشستم رو تخت بد که

زلزله تموم شد پاشدم رفت تو چار چوب در ايستادم.تازه گرفته بودم چه خبر شده.

مامانم دادو فريادوجيغ و فغان که بريم از خونه بيرون. بعدش کلی به خنگ بازيم

خنديديم

حالا يه حرف حسابی:

                      خوش بود که در دوستی غرضی در ميان

                           نباشد مگر ژرفا بخشيدن به روح.    (جبران خليل جبران)

                                                                                         

                  ” دعا رو فراموش نکنيد(کوچک شما )