سلام...

”همين طور که می بينی هر يک از ما داخل بدنمان عناصری داريم که نيازمند توليد فسفرند. هر يک از ما با يک قوطی کبريت در وجودمان متولد می شويم اما خودمان قادر نيستيم کبريتها را روشن کنيم، همانطور که می دانی برای اين کار محتاج اکسيژن هستيم .در اين مورد به عنوان مثال اکسيژن از نفس کسی می آيد که دوستش داريم،شمع می تواند هر نوع موسيقی،نوازش،کلام يا صدايی باشد که يکی از چوب کبريت ها را مشتعل کند.هر آدمی بايد به اين کشف و شهود برسد که چه عاملی آتش درونش را پيوسته شعله ور نگه می دارد .خلاصه اينکه آن آتش غذای روح است.اگر کسی به موقع در نيابد که چه چيزی آتش درون را شعله ور ميکند،قوطی کبريت وجودش نم بر می دارد و اگر چنين شود، روح از جسم ميگريزد و در ميان تيره ترين سياهيها سرگردان ميشود.“

بر گرفته از کتاب مثل آب برای شکلات. اثر:لورا اسکوئيول